Behandeling tinnitus 2015,earring making youtube 2014,tinnitus magnesium oxide good - Step 3

21.11.2014
Wilt u meer weten over depressiebehandeling, kijkt u dan hier: depressiebehandeling, of ga naar Wat is depressie? voor meer informatie over depressie. Voor een intakegesprek in een van onze 8 vestigingen belt u gratis met 0800-GGZGROEP (0800-4494763) of 040-2364111 indien u met een mobiele telefoon belt. Wij hebben, indien u flexibel bent qua dagen en tijden, voor de meeste vestigingen geen wachtlijsten. Tijdens de behandeling worden verschillende oefeningen met u gedaan en wordt het huiswerk en de voortgang van de therapie besproken.Een onderdeel van de behandeling bestaat uit hartcoherentietraining waardoor u dieper zult kunnen ontspannen. De GGZ Groep heeft vestigingen in Amersfoort, Amsterdam, Arnhem, Breda, Den Haag, Eindhoven, Nijmegen en Rotterdam. Iedereen heeft zich wel eens somber gevoeld en niet veel zin gehad in de dingen om zich heen.
Maar wanneer deze sombere stemming langer dan twee weken aanhoudt, is er mogelijk sprake van een depressie. Slideshare uses cookies to improve functionality and performance, and to provide you with relevant advertising.
Medikos Huid & Laser kliniek Yolande Werkman is gespecialiseerd in injectables zoals botox en fillers en diverse chirurgische gelaatsbehandelingen in Amersfoort en regio. Daarbij zal gekeken worden naar het hele gezicht, zoals de vorm, de volheid, de huid, tekenen van zwaartekracht en de balans in de veroudering tussen verschillende delen van het gelaat. De behandelingen met Botox® werken preventief tegen het (verder) ontwikkelen van expressierimpels! Een behandeling met injectables duurt meestal vijftien tot dertig minuten en wordt door de meeste mensen niet als pijnlijk ervaren. Resultaten kunnen verschillen per persoon en zijn afhankelijk van onder andere leeftijd, huid- en haartype en opbouw van de huid en kunnen daarom niet voor 100% worden gegarandeerd. Werkelijk het aller belangrijkste wat je ooit kunt doen op weg naar vrijheid van Trichotillomanie is..
Met heel veel plezier stellen we vanuit Beter Worden EEN NIEUWE AUDIO OPNAME BESCHIKBAAR die ing..
Met trots heeft het team van Beter Worden vanuit Apple toestemming verkregen voor het hosten van.. Om je voor hulp bij Trichotillomanie zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn stelt het team v.. Over 3 dagen is het weer zo ver en houden we een gratis Trichotillomanie informatie avond en groep coaching sessie. Deze audio opname is afkomstig uit te introductie module van ons programma voor Trichotillomanie behandeling en legt dat nader aan je uit. Om de volledige audio opname te beluisteren verwijs ik je graag naar onze gratis membrship omgeving via onderstaande knop.
Als je de wens hebt om te leren afkomen van Trichotillomanie en niet langer gebukt te gaan onder de drang tot haren uittrekken, dan heb ik hier een tip die ik heel graag met je deel om je te helpen in dit proces.
Nou, fantastisch nieuws te melden voor een ieder die last heeft van Trichotillomanie, de dwang tot haren uittrekken.
Namelijk de mogelijkheid om zelf risicoloos te kunnen ervaren hoe dit programma je kan helpen om de drang tot haren uittrekken ook te leren overwinnen. Ik ben zeer verheugd om je te laten weten dat we vanuit Beter Worden het voorrecht hebben om mensen in verschillende landen te mogen helpen zichzelf te leren bevrijden van Trichotillomanie, de drang tot haren uittrekken.
Recentelijk kregen we via onze internationale website de vraag wat ons programma voor hulp bij Trichotillomanie nu precies behelst. Een goede vraag en hij leek me zo interessant dat ik besloten heb hiervoor een speciale pagina te creëren in onze gratis membership omgeving voor hulp bij Trichotillomanie. Je krijgt daarmee inzicht tot onze bewezen succes formule met een overzicht van de 10 kritische stappen die al onze klanten leren nemen. Klik eenvoudig op de knop hieronder, zodat je het kunt lezen in onze gratis membership omgeving. Ik denk dat het een mooie aanvulling is op een eerdere blogpost die je daar ook aantreft, genaamd 'wat nu de essentie is om trichotillomanie, het dwangmatig uittrekken van je haren te leren overwinnen'.
Deze eerste blogpost in de serie 'Trichotillomanie behandeling ontrafelt- Hoe te stoppen met haren uittrekken', komt vanuit Perticara in Italië waar we momenteel met ons gezin op vakantie zijn. Hoe weet je of het werkelijk mogelijk is voor mij om met professionele hulp voor trichotillomanie te veranderen?
Wat is nou de essentie van trichotillomanie - dwangmatig haar uittrekken - leren overwinnen? Behandeling Trichotillomanie (4) trichotillomanie behandeling (8) Trichotillomanie en emoties (1) Wat helpt om Trichotillomanie te overwinnen? Vraag hier de gratis video aan over de veel gemaakte fout bij Trichotillomanie waardoor je vaak vele jaren ONNODIG blijft trekken! Een patiente met anorexia nervosa wil meestal niet aankomen in gewicht, terwijl dit een belangrijk doel van de therapie is.
Een patiente met anorexia nervosa wil in tegendeel tot ambulante bij normale geen behandeling zolang deze behandeling inhoudt dat zij meer gaat eten en in gewicht aankomt. Anorexia nervosa is een stoornis die zichzelf instandhoudt, onafhankelijk van de factoren die het begin markeerden. Er is een aantal studies gedaan naar het resultaat van ambulante behandeling van anorexia nervosa.
Er zijn weinig onderzoeksgegevens waarop de beslissing om een patiente ambulant of (half)klinisch te behandelen, kan worden gebaseerd.
In de loop van de behandeling kan het niet vorderen van de therapie, ook al blijft de lichamelijke toestand stabiel, ook een argument zijn voor opname.
Het is gebruikelijk in ons vak een patient pas te behandelen als hij of zij dat wil en als hij of zij moeite wil doen voor die behandeling, als de patient met andere woorden ‘gemotiveerd’ is. In een uitvoerig en lezenswaardig artikel geven Vitousek, Watson en Wilson (1998) richtlijnen voor het omgaan met patienten die eigenlijk niet willen veranderen. Het motiveren voor de behandeling heeft dus niet de gebruikelijke vorm, in die zin dat therapeut en patiente het vanaf het begin eens zijn over de doelen van de therapie en de methoden die daarvoor gebruikt gaan worden. Het voordeel van de eerste doelstelling is dat de therapeut waarschijnlijk de eerste is die niet zegt dat de patiente dikker moet worden. Tabel 1 Body Mass Index, gemiddelde, 25ste en 10de percentiel per leeftijd ( Verweij, 1994 ).
De meeste patienten weten aardig wat van calorieen (bij de jongere patienten kan dit nog wel tegenvallen), maar niets van: essentiele voedingsstoffen, de gevolgen en gevaren van extreem hongeren of de gevolgen van braken en laxantiamisbruik. De therapeut van een patiente met anorexia nervosa heeft vrijwel altijd te maken met een extra complicatie: de bezorgdheid over het lichamelijk welzijn van de patiente. De eerste doelstelling van de ambulante behandeling — het weer leren eten en niet meer afvallen — is een doelstelling die de patiente in eerste instantie niet geheel zal onderschrijven. Hoewel de vreemde ideeen van de patiente met anorexia over haar lichaamsomvang, over het risico om te dik te worden en over het belang zo min mogelijk te eten een centrale plaats innemen in de stoornis, is het rechtstreeks attaqueren van die ideeen niet zinvol wanneer patienten een extreem laag lichaamsgewicht hebben of wanneer zij niet of nauwelijks eten. De meeste patienten denken dat zij met het eten van een boterham al minstens een kilo zullen aankomen. Niet ten onrechte zijn sommige patienten bang niet meer te kunnen stoppen als ze eenmaal beginnen met eten.
Aan de typisch anorectische manier van eten — piepkleine hapjes, langzaam eten, langdurig kauwen en veel kruimels op het bord achterlaten — wordt in de loop van de therapie aandacht besteed. De meeste patienten vermijden het eten elders, omdat ze dan geen zicht hebben op, onder andere, de hoeveelheden vet die gebruikt zijn. Soms is het nuttig te beginnen met de patiente te leren hoe zij eten dat haar wordt aangeboden, kan weigeren. Vaak hebben patienten met anorexia nervosa een zeer beperkt dieet, waarbij vooral vet wordt vermeden. Mariekes angst om dik te worden heeft haar zin in eten en haar vermogen om ervan te genieten (nog) niet weggenomen. Omdat ze snel blijft afvallen, moeten we afspraken maken over een minimumgewicht: het gewicht waarbij ze moet worden opgenomen, het gewicht waarbij ze thuis in bed moet blijven en het gewicht waarbij ze niet meer naar school mag. Jantien (zeventien jaar) weegt 38 kilo als zij op de polikliniek komt (bij een lengte van 1.75 meter). Gezoek naar andere problemen levert slechts op dat zij zich ergert aan de bezorgdheid van haar moeder. De eerste vijf maanden van de behandeling is de therapeut meer een combinatie van dietiste en schooljuf dan iemand die over diepe persoonlijke problemen praat. Haar ouders wordt gevraagd Jantien niet aan te sporen meer te eten en niet, zonder dat ze het weet, haar eten te verrijken met room of andere ‘dikmakers’.
Na vier maanden behandeling lijkt het erop of Jantien het meer eten en toch niet aankomen eindeloos kan volhouden. Tijdens de zittingen wordt er nu behalve over de lijsten, het gewicht en nieuwe soorten voedsel, ook over Jantiens manier van eten gepraat.
Een jaar en vier maanden na het begin van de behandeling heeft Jantien haar eigen streefgewicht bereikt. De eerste doelstelling van de poliklinische behandeling is weer leren eten en het handhaven van het huidige gewicht. Een poliklinische behandeling van een ernstige anorexiapatiente is geen geringe opgave voor de therapeut. An anorexia nervosa patient does not want to gain weight, although this is an important goal of treatment. Omdat we dit beeld graag willen verhelderen hebben we besloten om de meest gestelde vragen te bundelen tot een FAQ waarin we antwoord geven op die vragen. We merken dat de website als maar groter en zwaarder word en moesten daarom het besluit maken om een zwaardere server te nemen. Salon Reitdiep werkt met de nieuwste, meest professionele apparatuur om couperose te verwijderen, de Iridex KTP laser. Onderstaande foto's laten couperose op de wangen vlak voor en vlak na een behandeling zien.
Wij richten ons op het vroegtijdig onderkennen van depressie en bieden behandeling voor kinderen en volwassenen.
Het intakegesprek kan in veel gevallen binnen een week gepland worden in een van onze vestigingen.
Iedere sessie zal uw therapeut bijhouden hoe de behandeling verloopt en aanpassen aan uw persoonlijke situatie.Tussen de sessies zult u thuis aan de slag gaan met het maken van huiswerk en het doen van oefeningen. Het is een groep sterk gerelateerde aandoeningen, omdat er ziekten onder vallen die door een gelijke verwekker worden veroorzaakt. Het hart is in twee helften verdeeld en iedere helft bestaat uit een bovenste deel, boezem (atrium) en een onderste deel, de kamer (ventrikel), een sterke gespierde holte, geschikt als hogedrukpomp. Als u hierover geadviseerd wilt worden, zal een inschatting gemaakt worden welke behandeling voor u het meest resultaat oplevert. De arts is werkzaam geweest op de afdeling plastische chirurgie binnen zowel het streekziekenhuis als een particuliere kliniek. Er wordt dan gekeken of er geen medische bezwaren zijn tegen een (injectables) behandeling, de probleemgebieden worden in kaart gebracht en u krijgt een persoonlijk advies. De keuze voor een bepaalde hoeveelheid hangt af van de diepte van de rimpels en uw wensen en verwachtingen. Het heeft bij de start van de therapie geen zin dit verschil in doelstelling tot onderwerp van gesprek te maken.
Zij heeft misschien wel een vage notie dat het beter zou zijn als zij niet zo dun was en meer at, maar zij is niet in staat dergelijke gedachten te vertalen in eten.
Het sterftecijfer onder patienten met anorexia nervosa is twaalf keer hoger dan dat van leeftijdgenoten (15-24 jaar) zonder deze stoornis. Uit follow-up onderzoek blijkt dat 50 tot 70 procent van de patienten tenslotte matig tot goed functioneert, waar 15 tot 25 procent een chronische eetstoornis blijkt te ontwikkelen ( Pike, 1998 ). De meeste auteurs noemen de stoornis multifactorieel bepaald, waarbij factoren als persoonlijkheidskenmerken (perfectionisme), onvrede met het leven, stress en faalervaringen genoemd worden. In het kader staan de door hen beschreven vier principes voor empathie bij de behandeling van patienten met anorexia nervosa. De eerste stap in het ‘motiveren’ is ervoor te zorgen dat de patiente zich veilig en begrepen voelt.
Het is dan ook beter als eerste doelstelling ‘niet meer afvallen en normaal leren eten’ te formuleren in plaats van aankomen. De patiente zal zich hierdoor gesteund en begrepen voelen, wat het haar makkelijker maakt de doelstelling om niet meer af te vallen en normaal te eten te aanvaarden. Wanneer is de patiente zo mager dat zij op een somatische afdeling van het ziekenhuis moet worden opgenomen? Er moeten daarom argumenten worden gevonden waarom ze zich toch min of meer aan de hieruit voortvloeiende therapieopdrachten (lees eetopdrachten) zal houden. In die perioden staan zij niet open voor opvattingen die impliceren dat ze hun grote doel en streven zouden moeten opgeven. Ze zijn meestal ontevreden over met name die lichaamsdelen die relatief het minst te lijden hebben gehad onder de magerzucht. Informatie over calorieen is belangrijk, maar meestal niet voldoende om deze angst weg te nemen. Hiertegen kan een aantal maatregelen besproken worden: niet alleen eten, niet alleen zijn na het eten, na de maaltijd iets gaan doen wat niet verenigbaar is met eten (wandelen, iemand bellen, geen eten in de buurt hebben), en dit van tevoren bedenken.
De patiente leert grotere happen te nemen, het tempo op te voeren en geen anorectische hoeveelheid kruimels achter te laten.
Veel patienten vermijden op bezoek gaan, omdat zij daar wellicht een koekje of nog ergere dingen moeten eten.


Haar lichaamsbeeld is verstoord: zij is het absoluut niet eens met de opvatting dat zij veel te mager is.
Negen maanden geleden, bij het begin van het nieuwe schooljaar, had ze hard gewerkt en ging ze steeds minder eten. Bovendien heeft haar moeder regelmatig terugkerende ernstige depressies, die een stempel drukken op het hele gezin. Daarna wordt besproken dat het eerste doel van de therapie niet dikker worden inhoudt, maar weer eten.
De therapeut zegt haar dat het nu langzamerhand tijd wordt om aan te komen en geeft haar nog twee weken.
Ze heeft zich lange tijd hevig met kookboeken en eten koken voor de rest van de familie beziggehouden. Volgens theorieen over het ontstaan en blijven bestaan van anorexia nervosa spelen, naast de directe gevolgen van het extreem mager zijn en het hongeren, ook andere factoren een belangrijk rol: extreme behoefte de loop van het leven de baas te blijven, gevoel van persoonlijke ineffectiviteit, perfectionisme en de waarde die aan uiterlijkheden wordt toegekend. Anders dan patienten met bijvoorbeeld een ernstige angststoornis of depressie, ontmoet de patiente met anorexia nervosa doorgaans weinig sympathie. Klinische behandeling ambulante van anorexia nervosa patienten: een specifiek therapieprogramma.
Zodra de eerstvolgende datum dat de laser weer in de Salon is bekend is, zal dat via de website worden aangekondigd. Meestal is 1 behandeling voldoende, bij ernstige couperose kan het zijn dat u extra behandelingen nodig hebt. Voor kinderen en jeugdigen hebben wij met een groot aantal gemeenten een overeenkomst gesloten. Het kan wel een paar weken duren voordat er met onderzoeken voor de daadwerkelijke behandeling gestart kan worden. Tussen boezems en kamer bevinden zich hartkleppen die voorkomen dat het bloed terugstroomt. Het is verstandig om de dag voor de behandeling geen alcohol of bloedverdunnende pijnstillers te gebruiken om kans op blauwe plekjes te verminderen.
De komende periode gaan we namelijk ons programma voor hulp bij Trichotillomanie voor iedereen in Nederland en daarbuiten beschikbaar stellen op een werkelijk unieke manier. Het belangrijkste kenmerk van de therapie is de empathische houding van de therapeut, ondanks mislukkingen en bedrog. De stappen die gezet moeten worden om weer normaal te eten en in gewicht aan te komen, kan zij niet nemen. Het is zelfs tweemaal zo groot als de sterfte van vrouwelijke opgenomen psychiatrische patienten. Braken, een laag gewicht bij verwijzing en een langere duur van de ziekte — na twaalf jaar anorexia nervosa is de kans op herstel gering — zijn voorspellers van een slechtere prognose ( Herzog et al., 1993 ). Het is echter niet bekend waarom dezelfde factoren bij sommigen wel en bij anderen geen eetstoornis veroorzaken. Het trager leeg worden van de maag zorgt voor een onaangenaam vol gevoel, wat een aanleiding is om nog minder te eten. Er is vrijwel geen patiente die de doelstelling van de therapeut — meer eten en zwaarder worden — van het begin af aan onderschrijft. Hoewel de ‘oplossing’ ook weer problemen met zich meebrengt, kan dat niet worden toegegeven, omdat er geen andere mogelijkheid voor een oplossing is. Hoe moeizaam de therapie ook verloopt, de houding van de therapeut dient vol begrip en steunend te blijven. Het is van belang vanaf de eerste zitting deze informatie met hen te bespreken en hierop tijdens de behandeling geregeld terug te komen.
Wanneer worden het braken, het laxantiagebruik, het gebrek aan essentiele voedingsstoffen gevaarlijk? De relatie met de therapeut die ambulante therapie geeft, bij wie ze begrip voor haar probleem ervaart, kan het eerste argument zijn. In plaats van hen te wijzen op het irrationele karakter van hun opvattingen, is het beter niet in discussie te gaan, maar hun doel en streven anders te interpreteren. Ook kan het helpen van tevoren vast te stellen hoeveel en wat er gegeten wordt, met de afspraak dat hiervan in geen enkele richting wordt afgeweken.
Uit eten gaan, eten bij anderen en geen toezicht meer houden in de keuken kunnen oefenonderwerpen zijn.
Met de opmerking: ‘Jij kunt het wel hebben’, wordt hun dat vaak met enige kracht aangeboden.
Van deze lijst wordt eerst dat voedsel geschrapt dat de patiente echt onaanvaardbaar vindt (zoals patates frites of vette worst). Dit is echter voor haar ook een van de redenen waarom ze niet meer durft te eten: ze is bang dat ze het te lekker gaat vinden en dan niet meer kan ophouden. Jantien neemt haar moeder zowel haar bezorgdheid als haar depressies kwalijk, en laat haar dit goed merken. Jantien hoeft voorlopig nog niet aan te komen, als ze maar niet afvalt en steeds een beetje meer gaat eten. In het begin is dit margarine in plaats van halvarine en halfvolle melk in plaats van karnemelk. Wat er moest gebeuren als ze na die twee weken nog steeds 37,5 kilo zou wegen, is op dat moment niet duidelijk. Als ze 40 kilo weegt (en het ondertussen voorjaar en mooi weer is geworden) fietst ze weer naar school. Ze eet langzaam en wordt boos als haar moeder het lef heeft haar een koekje of een andere versnapering aan te bieden. Ze wordt, behalve voor het bereiden van haar tartaarje of kipfilet, uit de keuken verbannen en ze zet uit eigen beweging de kookboeken aan de kant. De meeste mensen, onder wie helaas ook hulpverleners, begrijpen niets van hen en zijn van mening dat zij nu maar gewoon moeten gaan eten en niet zo idioot doen. The most important feature of the ambulante therapy is the empathy of the therapist, in spite of failure and deceit. A controlled comparison of family versus individual therapy for adolescents with anorexia nervosa.
Door een actieve samenwerking met ervaren plastisch chirurgen in de regio, kan zo een breder scala aan behandelingen worden aangeboden. Andere gezichtsbehandelingen of een bezoek aan de sauna of zonnebank worden de eerste twee weken na de behandeling ontraden. Zij wil juist niet zwaarder worden en bij iedere kilo die ze verliest, wordt het nieuwe gewicht het maximumgewicht. De meeste sterfgevallen worden veroorzaakt door lichamelijke gevolgen van de eetstoornis of door suicide ( Sullivan, 1995 ). Uit een aantal studies blijkt dat eetstoornissen familiair zijn ( Strober, Freeman, Lampert, Diamond, & Kaye, 2000 ).
Weliswaar was de gewichtstoename het grootst tijdens de klinische behandeling, maar dit effect was verdwenen bij follow-up na een jaar. Dit is echter slechts een onderzoek, dat bovendien geen uitsluitsel geeft over de vraag welke patienten beter klinisch en welke beter ambulant kunnen worden behandeld. Niet nagekomen afspraken of mislukkingen in de therapie worden behandeld als problemen die gezamenlijk moeten worden opgelost (vergelijk Kleifield et al., 1996 ).
De meesten weten echter dat zij nauwelijks een keuze hebben en zijn al blij met dit beperkte doel. Bij ernstig vermagerde patienten zijn in het begin geen grote hoeveelheden calorieen nodig om niet meer af te vallen. Patienten met anorexia nervosa hebben het vrijwel altijd koud, slapen slecht en voelen zich moe.
De patiente zal ons steeds trachten te verleiden om tot de volgende afspraak te wachten, om te zien of het beter gaat, of ze zich dan wel aan onze adviezen of opdrachten heeft gehouden. Wanneer hun weigering om te eten wordt geinterpreteerd als angst voor controleverlies of angst om ineens tien kilo zwaarder te worden, kan het bestrijden van die angst het eerste therapiedoel zijn.
In de therapiesessie kan geoefend worden een dergelijk aanbod vriendelijk, maar vasthoudend te weigeren. Daarna kan eten van het ‘verboden’ voedsel geoefend worden, te beginnen bij het gemakkelijkste. Zij heeft als enige wens verder af te vallen, zonder te expliciteren wat haar streefgewicht is. Drie maanden eerder is ze met een gewicht van 32 kilo opgenomen op de afdeling interne geneeskunde van een ziekenhuis, nadat ze in een halfjaar twintig kilo was afgevallen. Het voordeel is dat Jantien waarschijnlijk met dezelfde hardnekkigheid waarmee ze mager is geworden, nu naar school wil. De afspraken zijn: bij een gewicht minder dan 40 kilo niet fietsen, minder dan 36 kilo niet naar school, minder dan 35 kilo thuis in bed, en minder dan 33 kilo opname. Verspreid over de dag eet ze haar zes boterhammen, op vaste tijden drinkt ze de karnemelk en het vruchtensap, en ’s avonds nuttigt ze wat groente, een aardappel en een gekookt tartaartje of gekookte kipfilet. Later wordt ze moediger en eet extra aardappels, plakjes koek, kaas en vooral steeds meer nootjes. De therapeut zegt vaag dat er dan andere dingen zullen moeten gebeuren en vertrouwt erop dat ze de waarschuwing ter harte zal nemen. Ze denkt dat haar moeder stiekem probeert haar nog meer te laten eten, opdat ze nog sneller aan zal komen.
Lang niet altijd is het nodig de andere factoren in de loop van de behandeling aan bod te laten komen. A controlled tria ambulante l of cognitive-behavioural and behavioural treatment of anorexia nervosa.
A controlled study of the effect of therapies aimed at adolescent and family psychopathology in anorexia nervosa. Bij de klinische behandeling staakte 40 procent van de patienten de behandeling voortijdig, terwijl dit in de twee ambulante behandelgroepen bij 10 en 15 procent van de patienten het geval was. Omdat er geen positieve indicaties zijn voor een opname, heeft een ambulante behandeling de voorkeur. Zij heeft de angst om dik te worden en angst om haar moeizaam verworven gevoel van competentie weer te moeten verliezen. Het is van belang dat de therapeut duidelijk maakt dat de doelstelling ‘niet meer afvallen en normaal leren eten’ een doelstelling is waaraan niet te tornen valt, en uitvoerige discussies hierover uit de weg gaat. Het gevolg kan zijn dat de therapeut met een steeds lager gewicht akkoord gaat en zo vrijwel ongemerkt in de gevarenzone belandt.
Hierin wordt eerst verandering gebracht: er wordt minimaal driemaal — liever vijf of zes keer per dag — gegeten.
Op deze manier worden de ideeen niet opgevat als irrationele cognities, waarbij de ratio goed werk kan doen, maar als angsten die moeten worden overwonnen.
Aan patienten die zich thuis niet wegen en dus geen informatie hebben over hun gewicht, kan voor het wegen door de therapeut gevraagd worden of zij aangekomen of afgevallen zijn, en hoeveel.
Het leren eten en het aankomen moet immers in het tempo en op de manier die door patiente en therapeut bepaald zijn, niet op de manier van een goedwillende buur.
Dan volgt enige weken lang een patroon van aankomen en afvallen, uit angst om niet meer naar school te mogen en te dik te worden. Haar vader is actief in het verenigingsleven en laat vaak merken dat hij Jantiens kritiek op haar moeder wel kan begrijpen. Zolang ze niet aankomt, zal aan de lijst van wat ze eet steeds iets, ook al is het minimaal, toegevoegd worden. Ze krijgt het kennelijk voor elkaar binnen de afspraken de hoeveelheden nog zo veel mogelijk te beperken. Per slot van rekening was de therapeut al die maanden haar beschermer geweest tegen het extra eten van haar ouders en hun opmerkingen over de noodzaak om dikker te worden.
De therapeut oefent met Jantien hoe je op een vriendelijke manier koekjes, taartjes en extra porties eten kunt weigeren.
Het lijkt erop dat haar langzame eten thuis een gewoonte is die ze moeilijk opgeeft, juist omdat haar moeder er zoveel over zegt.
Soms is dit zelfs een gewicht dat zij nog nooit behaald hebben, maar nu op grond van hun leeftijd toch wel zouden moeten bereiken. De meeste patienten verwachten ook zo’n houding van de therapeut en wapenen zich hiertegen. Vaak is er een gebeurtenis die het begin van de problemen markeert, zonder dat deze de oorzaak genoemd kan worden: een opmerking over te dik zijn, een vriendin die aan de lijn doet, een griep met gewichtsverlies, het verlies van belangrijke mensen, bijvoorbeeld door scheiding of overlijden.
Hiermee wordt voorkomen dat de patiente uit haar omgeving wordt weggehaald, niet naar school kan, contact met vrienden verliest en vervreemdt van thuis. Dat maakt dat zij niet vol enthousiasme zal luisteren naar de voorstellen van de therapeut om meer te eten en zeker niet om zwaarder te worden. Verzet tegen deze doelstelling kan worden geinterpreteerd als angst, waar de patiente natuurlijk mee geholpen gaat worden. De therapeut onderhandelt over ontbijt, lunch en avondeten en eventueel over de tussendoortjes. Dit betekent dat tegenwerpingen tegen opdrachten om (meer) te gaan eten worden geinterpreteerd als voortkomend uit de angst om de regie te verliezen of heel dik te worden.
Ze ontwierp een streng dieet voor zichzelf en paste dit in de loop van de tijd zo aan, dat ze ten slotte vrijwel niets meer at. Wanneer ze een of meer dagen iets meer dan normaal heeft gegeten, is ze ervan overtuigd te zijn aangekomen. Er kan gesproken worden over haar angst om veel te veel te snoepen zodra ze iets meer gaat eten, en haar angst om meteen kilo’s aan te komen zodra ze iets meer calorieen binnen krijgt.


Na een uitvoerig psychologisch onderzoek kreeg ze het advies zich voor verdere behandeling in een therapeutische gemeenschap te laten opnemen.
Haar moeder, die klein en dikkig is, zit de hele dag thuis bezorgd te wachten op de kinderen en op haar man. Misschien is Jantien vele malen slimmer dan haar ouders en eet ze voor hun ogen steeds meer, terwijl ze haar gewicht gelijk houdt door op andere tijden het eten over te slaan. Aan Jantiens moeder wordt gevraagd haar zo veel mogelijk aan te bieden, opdat Jantien kan oefenen in het vriendelijk doch beslist nee zeggen.
Daarom wordt de familie gezegd dat dit vanzelf langzaam zal overgaan, wat na verloop van tijd ook gebeurt.
Het weer gewoon eten en normaal functioneren heeft vaak ook een corrigerende invloed op de manier waarop de patiente over zichzelf denkt ( Pike, 1998 ). Bij de hier beschreven behandelstrategie is niet dit officiele gewicht, maar de wens van de patiente het uitgangspunt. Naast de door atherosclerose veroorzaakte hart- en vaatziekten, waarvan hartinfarct en herseninfarct de bekendste zijn, zijn erook nog niet-atherosclerotische hartziekten, zoals aangeboren bouwfouten, diverse ontstekingen, enz. In een niet-gecontroleerde studie van Gowers, Weetman, Shore, Hossain en Elvins (2000) bleek ‘opgenomen zijn geweest’ en niet de ernst van de klachten de belangrijkste voorspeller voor een slecht therapieresultaat.
Dit kan betekenen dat een patiente die erg mager is, maar nog wel minimale hoeveelheden eet en lichamelijk gezond is, opgenomen wordt zonder dat daar een medische noodzaak voor is. Natuurlijk is het het beste als er meteen volwaardige maaltijden op het registratieformulier verschijnen. Wanneer een patiente merkt dat zij niet of weinig aankomt ondanks normaal eten, zal dit haar geruststellen. Ouders belanden in heilloze discussies en ruzies zodra ze zich met het eten van hun dochter bemoeien.
Deze overtuiging blijft bestaan, ook al geeft de weegschaal aan dat ze zelfs een beetje is afgevallen.
Zij moest hiervoor een jaar uittrekken, omdat de problemen ernstig waren en diep zaten, aldus de psycholoog. Ze schotelt de therapeut een lijst met eten voor die verbazing oproept: per dag zes boterhammen met een heel dun laagje halvarine en jam of vleeswaren, een aardappel, een klein beetje groente en vlees, karnemelk en vruchtensap.
Jantien heeft een jonger broertje dat altijd uitgaat, te laat thuiskomt en geen huiswerk maakt, en een nog jonger broertje dat voorlopig nog braaf is. Jantien lijkt tevreden met deze regelingen, haar ouders schikken zich en geven hun hoop op een snel gezonder levende dochter op. De lijsten worden iedere zitting doorgenomen om na te gaan of er nog opmerkelijke dingen zijn. Het is echter duidelijk dat ze niet magerder wordt en ze er steeds beter uitziet, dus ze krijgt nog de tijd. Alles aan haar straalt echter uit dat ze binnenkort zelfstandig zal gaan leven, en dat dit leven niet zal lijken op dat wat haar moeder wil. Hoe moeizaam de behandeling ook verloopt, er zal altijd een vriendelijke en aanvaardende sfeer moeten blijven, wil er een mogelijkheid tot verandering zijn (vergelijk Garner, Vitousek en Pike, 1997 ). Bij de behandeling van patienten met anorexia nervosa is dit meestal het belangrijkste probleem.
Er is nog weinig onderzoek gedaan naar het resultaat van ambulante behandeling, maar uit de studies tot nu toe blijkt niet dat de ene therapievorm beter is dan de andere. Er moet verandering komen, vinden de meesten, om daarna te zwijgen of te wijzen op het gedrag van anderen — die hen te mager vinden en aanzetten tot eten — dat moet veranderen. Hoewel dit meestal ver beneden de ideale Body Mass Index ligt (tabel 1) ligt, wordt de wens van de patiente zo veel mogelijk als uitgangspunt genomen. Als er poliklinisch behandeld wordt, stelt de therapeut de volgende veiligheidsmaatregelen: er wordt vastgesteld bij welk gewicht opname nodig is. Bijvoorbeeld een gewichtsgrens voor naar school mogen fietsen, een gewichtsgrens voor sporten, voor naar school gaan en voor uit bed mogen opstaan.
Dit kan echter alleen als de patiente in ambulante therapie daarmee akkoord gaat en dus waarschijnlijk al redelijk veel eet.
Als ze ook nog ziet dat ze slecht in staat is te voorspellen hoeveel ze weegt, zal ze leren haar gedachten over dik worden, net als de therapeut, te interpreteren als angsten die verminderd kunnen worden.
In die gevallen kan beter worden afgesproken dat zij zich niet meer met het eten bemoeien, omdat het leren eten nu een zaak is van de patiente en de therapeut. Het afvallen werd nog een beetje geremd doordat haar ouders nog enig succes hadden met hun eis dat ze ’s avonds normaal at. De getallen van de weegschaal hebben alleen betekenis voor haar voor zover ze haar in haar overtuiging sterken.
Haar ouders, die zo graag zien dat ze dikker wordt, krijgen te horen dat ze geduld moeten hebben, tot tevredenheid van Jantien. Het is bekend dat er een relatie is tussen een extreem laag lichaamsgewicht en de onveranderbaarheid van de typische anorectische cognities ( Vandereycken, 1983 ). Zo werd geen verschil gevonden bij ambulante tussen cognitieve gedragstherapie, gedragstherapie waarin de patiente geleidelijke exposure krijgt en een eclectische therapie ( Channon, De Silva, Hemsley, & Perkins, 1989 ), en was het enige verschil tussen gedragstherapie voor het gezin en een ‘ego-georienteerde’ individuele therapie de snelheid van de verbetering. Ook een slechte gezinssituatie — ouders die om welke reden dan ook niet meer in staat zijn hun kind te helpen de therapie te volgen — kan een argument zijn voor een opname. Het heeft weinig zin om in de eerste fase van de therapie aandacht te besteden aan deze motivatie.
Over het volgende ideale gewicht kan dan weer gesproken worden als het eerste ideaal is gehaald.
Voor een aantal patienten (vooral diegenen die nog geen eerdere behandeling achter de rug hebben) is de dreiging niet meer te mogen sporten, fietsen of naar school te mogen, voldoende om de ambivalentie over eten en niet eten in de goede richting te laten omslaan. In alle andere gevallen is het een kwestie van onderhandelen, net zo lang praten tot het nog-net-aanvaardbaar meer is dan de patiente gewend is te eten. In het begin van de behandeling heeft het geen zin te pogen dit soort ideeen te veranderen.
Het blijft overigens nuttig de ouders van tijd tot tijd te spreken om hun visie op de gang van zaken te horen (het liefst waar de dochter bij is). Het ongecontroleerde snoepen wordt daarom gecoupeerd door haar honger te stillen met boterhammen, waarmee het eten van chocola en koekjes binnen de perken blijft. Zij voelde niets voor het plan van de psycholoog, want ze wilde graag weer gewoon naar school. Haar ouders geloven onvoorwaardelijk wat ze zegt, en gaan ervan uit dat alles wat mee naar school wordt genomen, ook wordt opgegeten. Pogingen de ideeen van extreem magere patienten te veranderen lopen vrijwel altijd op niets uit.
In dit artikel wordt daarom vooral ingegaan op de strategische aspecten van de behandeling. Voor het beoordelen van de lichamelijke toestand moet worden samengewerkt met internist, kinderarts of huisarts, die tijdens de hele behandeling de patiente blijft controleren en zo nodig de beslissing tot opname op een somatische afdeling van een ziekenhuis neemt. Het gewicht mag niet te dicht bij het huidige gewicht liggen, omdat er dan geen speelruimte is voor de poging de stoornis poliklinisch te behandelen. Patienten voor wie dergelijke grenzen geen enkele betekenis (meer) hebben en die zich in hun gedrag daardoor ook niet laten beinvloeden, kunnen waarschijnlijk niet poliklinisch behandeld worden. Anders dan in de kliniek heeft de therapeut vrijwel geen mogelijkheden te eisen dat er meer wordt gegeten.
Besproken wordt dan hoe het controleverlies kan worden voorkomen, door bijvoorbeeld na het eten minstens een uur niet alleen te zijn, waardoor het verlangen naar een eetbui lastiger te realiseren is. Wanneer de patiente echter zwaarder gaat worden, wordt het een belangrijk gespreksonderwerp. Het komt nogal eens voor dat de door de patiente genoemde boterham met kaas en boter bijvoorbeeld, een uiterst dun sneetje met een streepje boter en flintertje kaas blijkt te zijn. Ze registreert braaf wat ze eet, maar houdt zich niet aan het minimumdieet dat we hebben opgesteld en valt dan ook snel verder af. In verband met de angst om aan te komen, vraagt de therapeut haar iedere sessie voor het wegen of ze is aangekomen of afgevallen. Ook haar ouders zagen niet veel heil in een therapeutische gemeenschap en zeker niet in een jaar opname.
Sinds haar ontslag uit het ziekenhuis, nu twee weken geleden, is Jantien een kilo afgevallen. Daaraan voorafgaand wordt een kort overzicht gegeven van de belangrijkste gegevens over anorexia nervosa. Een gewicht van minder dan dertig kilo of een Body Mass Index (BMI) minder dan elf, een kaliumwaarde lager dan twee in combinatie met hartritmestoornissen, zijn levensbedreigend ( Bloks, Van Furth, & Hoek, 1999 ). Discussies over dit onderwerp kunnen de behandeling alleen maar onaangenamer maken en vertragen.
Maar wanneer de patiente al extreem mager is en vrijwel niets meer eet, zijn de marges vanzelfsprekend klein. Bij onaanvaardbare eisen gaat de patiente naar huis en doet eenvoudigweg niet wat zij heeft beloofd.
De therapeut inventariseert in eerste instantie zonder commentaar patientes opvattingen over haar lichaam.
De therapeut heeft aarzelingen over haar eerlijkheid, maar houdt haar mond, overwegend dat een sfeer van vertrouwen beter werkt, ook al is die niet gegrond. Bloed moet voortdurend stromen om zuurstof en voedingsstoffen naar organen en weefsels overal in het lichaam te vervoeren en voor de afvoer van afvalstoffen zoals koolstofdioxide.Het hart heeft een netwerkje van speciale cellen die elkaar in een domino-effect een elektrische prikkel doorgeven, welke de hartspier aanzet om zich samen te trekken. Ook wanneer de patiente in korte tijd snel is afgevallen en blijft afvallen, wanneer zij braakt of laxantia gebruikt en wanneer zij vrijwel niets meer eet en daarin volhardt, moet zij worden opgenomen.
De marge mag ook niet al te groot zijn (niet meer dan drie a vier kilo), omdat zoiets dan al snel opgevat zou kunnen worden als toestemming om verder af te vallen. Daarom kan beter getracht worden on speaking terms te blijven en via het onderhandelingsmodel de patiente te verleiden meer te gaan eten.
Eventueel kunnen stappen worden ondernomen om te leren een normale boterham met kaas te eten. Meestal schat ze dat ze zeker twee kilo is aangekomen, terwijl dit niets of hooguit een pond is. Dit prikkelgeleidingssysteem zorgt ervoor dat dit in het juiste tempo gebeurt en in de juiste volgorde: eerst de boezems, dan de kamers. Voor sommige ouders is het buitengewoon moeilijk zich niet met het eten van hun dochter te bemoeien, vooral als ze zien dat hun kind weer nauwelijks iets eet.
Uit zichzelf zou ze het nooit doen, maar omdat zij aandringen eet ze soms een ijsje of een stukje taart. Nu ze merkt dat eten niet onmiddellijk gevolgen heeft voor haar gewicht, wordt haar obsessie hierover minder. Hierna bespreekt de therapeut uitvoerig met Jantien wat ze zal gaan doen als ze eventueel niet meer naar school zou kunnen, en of het erg is als daardoor ze dit jaar zou blijven zitten. De pompfunctie van het hart is afhankelijk van een juiste werking van het prikkelgeleidingssysteem. Wanneer ze desondanks weigert meer te eten, of halsstarrig blijft vasthouden aan het idee dat ze te dik is en nog verder wil afvallen, zijn dat kortetermijnwensen, die nog niets zeggen over de wensen op lange termijn. Er kunnen electrolytenstoornissen optreden, waardoor ernstige hartproblemen kunnen ontstaan (soms met de dood als gevolg). Er kan gevraagd worden naar de kledingmaat, vergeleken worden met andere meisjes uit de klas (welke maat spijkerboek heeft het meisje met een goed figuur?).
Bij oudere patienten met anorexia nervosa heeft het ouderlijk gezag meestal geen invloed meer.
Ze krijgt tot haar verbazing steeds meer honger, en eet steeds meer terwijl ze in eerste instantie maar weinig aankomt. Verder kunnen de speekselklieren vergroot raken door het voortdurend braken, wat te zien is als een verdikking aan weerszijden van de kaak, vlak onder de oren. De meeste anorexiapatienten zijn alleen bezig met de vraag hoe zij er zelf uit zien, hoe dik hun buik is en hoe zwaar hun bovenbenen zijn.
Op deze manier worden de zinloze ruzies vermeden, zonder dat de ouders het idee krijgen dat ze nu helemaal niets meer te zeggen hebben. Zij begint uit zichzelf ‘verboden’ voedsel te eten en berekent niet meer de hele dag het aantal gegeten calorieen. Als het gewicht hetzelfde blijft of zelfs toeneemt, zal de therapeut de grootste moeite hebben met het uitbreiden van het menu. Op het strand komen ze vaak tot de ontdekking dat de meeste mensen geen ideaal figuur hebben, zonder dat ze afstotelijk zijn. De stijgende lijn van haar gewicht (figuur 1), die haar in het begin verontrustte, interesseert haar nu niet meer zo.
Ook bij patienten die niet braken kunnen, als zij extreem mager zijn, hartproblemen ontstaan, met de dood als gevolg ( Van Rijn, 1999 ).
Het argument voor meer eten is het feit dat iedereen in het begin snel aankomt, maar dat dit na verloop van tijd altijd stopt en de huidige hoeveelheid (meestal ruim onder de 2000 kcal) niet voldoende is om het gewicht te handhaven.
Sommige patienten zijn zo bang om verder aan te komen, dat het beter is het menu enige tijd niet uit te breiden. In eerste instantie zal dit waarschijnlijk gebeuren in termen van ‘walgelijk dikke bovenbenen, een veel te dikke buik’, et cetera.
Vervolgens kan de therapeut haar vragen zichzelf zo objectief mogelijk te beschrijven, alsof degene op de foto iemand anders is.



Ear piercing helix aftercare
Xbox 360 e ring of death


Comments Behandeling tinnitus 2015

  1. 8km_yek
    Training has currently been shown to generate considerable improvements.
  2. WiND
    Has got progressively worse so definitely not a remedy the lead.